Mia laat zich als gladiator verkopen om in de arena dicht bij haar doelwit te komen, met een publiek dat juicht bij elke val. Dat spel van jagen en gejaagd worden voor een tribune sluit mooi aan op de Hunting Grounds, al is Jay Kristoff veel grimmiger dan Dinniman.
Harry Dresden wordt opgejaagd door iets wat hij niet kan zien, terwijl hij zelf jacht maakt op wie erachter zit. Die omkering van jager naar prooi en terug is ook de kern van The Butcher's Masquerade, hier in een spookverhaal vol galgenhumor.
Mia leert hoe je iemand ongezien besluipt en moet tegelijk overleven tussen klasgenoten die op haar loeren. Wie in deel vijf de kat-en-muisjacht tussen Carl en Vrah het beste vond, vindt bij Kristoff een donkerder versie met een heldin die op afrekening uit is.
Bij Sapkowski is het monster vaak het slachtoffer en de opdrachtgever de echte vijand, een draai die past bij een deel waarin toeristen op mensen jagen. Geralt bestudeert zijn prooi als een vakman, net als de jager die Carl op de hielen zit.
Richard wordt in Londen Beneden achtervolgd door twee huurmoordenaars die van hun vak genieten, ongeveer zoals Vrah Carl door de jungle opjaagt. Neil Gaiman maakt er een sprookje voor volwassenen van, met droge humor die de dreiging steeds even breekt.
Iemand schiet vanuit de schaduw op gedaantewisselaars in Bon Temps, en Sookie moet uitzoeken wie de jager is voor er meer slachtoffers vallen. Een lichtere variant op het jager-en-prooispel van deel vijf, met een vertelster die met één droge zin de spanning breekt.
Geralt trekt van klus naar klus door bossen en ruïnes vol wezens die net zo slim zijn als hij, wat aansluit bij de jungle van deze verdieping. Sapkowski mengt monsterjachten met de intriges van koningshuizen en houdt de toon spottend.
Mercy kan als coyote door het landschap sluipen en ruikt gevaar voordat het er is, iets waar Carl in de jungle van alles voor zou geven. Een snelle urban fantasy met weerwolven, waarin roedelpolitiek en een ontvoering door elkaar lopen.
Kate Connor merkt dat ze weer opgejaagd wordt, alleen staat zij niet in een jungle maar in een buitenwijk in Californië. Huiselijker en luchtiger dan Dinniman, maar de humor over iemand die gewoon doorgaat terwijl alles misgaat zit er net zo goed in.
Een feest met machtige gasten waar je geen verkeerde stap mag zetten: Sookie belandt in een club vol vampiers die haar maar wat graag zien struikelen. Het past bij het gemaskerde bal aan het eind van deze verdieping, in een vlot boek dat op charme en spanning drijft.
Logen is een krijger die al te veel gevechten heeft overleefd en vooral nog in leven wil blijven, een houding die Carl in de Hunting Grounds goed zou begrijpen. Joe Abercrombie beschrijft duels net zo rauw, met een cynische glimlach.
Een tocht door ruige zuidelijke landen vol vreemde volken, priesters en gevaarlijke heersers, waar de reizigers zich met humor en list doorheen slaan. Eddings is ouderwetser en braver dan Dinniman, maar het bonte gezelschap maakt het net zo onderhoudend.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en epische wereld