Net als Stille schreeuw opent deze reeks met een dader die meedogenloos is en een speurder met littekens van vroeger. Val McDermid zet een psycholoog naast de rechercheur, en ze gaat nog dieper het duister van een Noord-Engelse industriestad in dan Marsons in de Black Country.
Ook een eerste deel waarin je kennismaakt met een rechercheur met een beschadigd verleden: Kim Stone draagt haar jeugd mee, Harry Hole zijn drankprobleem. Nesbø stuurt hem naar Australië, dus het decor is exotischer, maar de jacht is net zo meedogenloos.
Washington Poe is net zo eigenwijs als Kim Stone en trekt zich evenmin iets aan van de hiërarchie op het bureau. Craven verplaatst het geweld naar het Lake District, en de wrange humor tussen Poe en analist Tilly maakt de zware zaak lichter dan bij Marsons.
Wie de korte hoofdstukken en het opgeschroefde tempo van Stille schreeuw lekker vond, zit bij Patterson goed. Het eerste Alex Cross-boek leest nog sneller weg, al gaat het minder diep in op het verleden van de speurder.
Een vrouwelijke rechercheur die zich in een mannenwereld moet bewijzen: Jane Rizzoli in Boston heeft veel van Kim Stone. Gerritsen schrijft medischer en forensischer dan Marsons, maar de spanning loopt even hoog op.
Tom Thorne is een Londense inspecteur die net als Kim Stone liever alleen werkt en zijn chefs het vuur na aan de schenen legt. Billingham schrijft droger, maar ook hier vraagt een reeks moorden om iemand die niet loslaat.
Kay Scarpetta is geen rechercheur maar patholoog, en toch voelt ze verwant aan Kim Stone: koppig, eenzaam en onverbiddelijk. Cornwell legt het accent op het sectiewerk in Virginia, wat een andere invalshoek op hetzelfde genre geeft.
Van de Black Country naar Brussel: Toni Coppers laat Alex Berger een zaak oppakken terwijl hij met zijn eigen verlies worstelt, zoals Kim Stone met haar jeugd. Het is een Vlaamse politieroman met minder gruwel dan Marsons, maar met een speurder die door zijn verleden wordt gedreven.
In Stille schreeuw komt een oude zaak weer boven, en dat overkomt Harry Bosch hier ook: een moordenaar die hij dacht te hebben gestopt lijkt nog actief. Connelly verdeelt de spanning over rechtszaal en straat, waar Marsons alles op het bureau en de plaats delict houdt.
Waar Kim Stone een oude dader uit de schaduw haalt, wordt Robert Hunter juist door de moordenaar zelf uitgedaagd. Chris Carter maakt het nog gruwelijker en voert het tempo verder op: lees dit als je de duistere kant van Stille schreeuw het sterkst vond.
Lincoln Rhyme lost zaken op vanuit zijn bed, Kim Stone scheurt rond op haar motor; verschillender kunnen speurders haast niet zijn. Toch delen deze eerste delen dezelfde kern: een slimme dader en een team dat tegen de klok moet puzzelen.