Net als Spartacus gaat Beminde over mensen die als eigendom werden behandeld, en ook Morrison laat het verhaal via meerdere stemmen binnenkomen. Het speelt in Ohio kort na de Amerikaanse Burgeroorlog en is intiemer: één huis, één familie in plaats van een leger.
Gedeeld: historische setting en meerdere vertellers
Zoals de reizigers op de Via Appia elk hun eigen stukje Spartacus vertellen, verzamelt de verteller bij Böll getuigenissen over één vrouw, Leni Pfeiffer in Keulen. Een portret uit losse herinneringen, alleen ironischer en dichter bij huis.
Gedeeld: historische setting, meerdere vertellers en oorlog
Een kleine groep tegenover een overmacht: bij Uris zijn dat de Joodse inwoners van Warschau die vanaf 1939 het getto in worden gedreven. Rauw en historisch tot in de details, met dezelfde vraag wat mensen zonder rechten nog kunnen doen.
Victor Hugo kiest net als Fast een opstand als decor: koningsgezinde boeren in de Vendée die zich keren tegen de revolutie. Beide romans laten zien hoe idealen en wreedheid door elkaar lopen, al is Hugo breedsprakiger en romantischer van toon.
Fast laat Romeinen terugkijken op een opstand van slaven; Morrison gaat terug naar Amerika aan het eind van de zeventiende eeuw, waar een handelaar het meisje Florens aanneemt als afbetaling van een schuld. Ook hier wisselen de stemmen elkaar af, korter en poëtischer.
Gedeeld: historische setting en meerdere vertellers
Londen 1780, de Gordon Riots: Dickens zet net als Fast een volksopstand in het middelpunt, gezien door de ogen van de goedhartige Barnaby en zijn tamme raaf Grip. Meer humor en Victoriaanse zijpaden, maar het geweld van de massa komt even hard binnen.
Van gladiatoren naar tempelridders: Guillou volgt Arn, die al tien jaar in het Heilige Land vecht tegen de troepen van Saladin. Je krijgt dezelfde mengeling van veldslagen en historische achtergrond als in Spartacus, alleen in rechtlijniger proza en vanuit één held.
Adichie vertelt de oorlog in Nigeria via verschillende hoofdpersonen, onder wie huisknecht Ugwu en Olanna, zoals Fast zijn opstand via verschillende Romeinen vertelt. Warmer en persoonlijker, met de jaren zestig in plaats van de oudheid.
Gedeeld: historische setting, meerdere vertellers en emotioneel
Spartacus laat zien wat mensen doen als ze niets meer te verliezen hebben. Steinbeck vertelt hetzelfde over Amerikaanse boeren in de crisisjaren, op weg naar het westen met alles wat ze nog bezitten. Geen gladiatoren of legioenen, wel dezelfde verontwaardiging over wie de macht heeft.
Tolstoj neemt je mee naar het Rusland van Napoleon en volgt adellijke families als de Rostovs en de Bolkonski's, van bals tot slagvelden. Veel omvangrijker dan Fast, maar met hetzelfde wisselen tussen persoonlijke levens en grote historische gebeurtenissen.
Gedeeld: historische setting, emotioneel en meerdere vertellers
Een machtige terugkeer en een stad die juicht: Joseph Roth beschrijft Napoleon die uit ballingschap naar Parijs komt. Korter en melancholieker dan Spartacus, maar met hetzelfde oog voor hoe geschiedenis voelt voor wie haar meemaakt.
Gedeeld: historische setting, emotioneel en oorlog
Fast bouwt zijn verhaal op uit herinneringen die terugkijken; Sarah Waters gaat nog een stap verder en vertelt Londen in de jaren veertig van achteren naar voren, van 1947 terug naar 1941. Een stillere oorlogsroman met meerdere hoofdpersonen.
Gedeeld: historische setting, meerdere vertellers en emotioneel