Ook Paul belandt jong in een spel van keizer en adellijke huizen dat hij niet zelf koos, zoals Hari Seldon wanneer Cleon I zijn psychohistorie wil inzetten. Herbert maakt het hof grimmiger en de wereld exotischer; even sterk in intriges, minder luchtig.
Vinge gaat nog verder dan het Imperium van Asimov: in zijn melkweg bepaalt je plek hoeveel een geest kan denken. Genoot je in Prelude op de Foundation van een wetenschapper tussen machtige partijen, dan krijg je hier een groter, complexer verhaal met evenveel spanning.
Waar Seldon een reusachtige stadsplaneet doorkruist, verkent Louis Wu een ring in de ruimte zo groot dat er hele beschavingen op passen. Niven schrijft net zo toegankelijk als Asimov, met meer verwondering over techniek en minder politiek.
May zet net als Asimov machtige partijen tegenover elkaar, hier de concerns die in de 23e eeuw de gekoloniseerde ruimte beheersen. Sneller en spannender dan de vlucht van Seldon over Trantor, met meer handel dan hofleven.
Seldon vlucht over Trantor voor wie zijn kennis wil gebruiken; in Strijd tussen de sterren zit een gestrande bemanning van mensen en dolfijnen in een vergelijkbaar nauw. Brin kiest voor avontuur en tempo, in een melkweg vol oudere, machtiger rassen.
Jack Vance stuurt Pardero, die niet meer weet wie hij is, naar zijn thuiswereld Marune in de verre Alastor-sterrengroep. Ook daar drijft adellijk gekonkel het verhaal, net als rond keizer Cleon, maar Vance schrijft kleurrijker en ironischer.
Prelude op de Foundation is een vlucht met een slimme held; Harrison maakt van dat gegeven een komedie. Zijn charmante oplichter moet zelfs de geschiedenis redden, en je leest het vooral voor het tempo en de grappen, minder voor de ideeën.
Net als Seldon raakt de held van Peter Schaap verstrikt in machtsspelletjes die veel groter zijn dan hijzelf, en moet hij steeds op de vlucht. Nederlandse sciencefiction met een hardere toon en meer vaart dan Prelude op de Foundation.
Van Vogt laat een gewone man in een verre toekomst terechtkomen, waar hij zich moet zien te redden tussen krachten die hij niet overziet. Grilliger dan Prelude op de Foundation, maar net zo vlot, en je krijgt twee romans in één band.
Myron wil verre reizen maken in plaats van carrière op de beurs, en Vance neemt je mee langs vreemde werelden. Net als de tocht van Seldon door de wijken van Trantor is het een reis langs eigenaardige samenlevingen, rustiger en geestiger verteld.
Gedeeld: epische wereld, toegankelijk en snel tempo
Simak opent met een vondst: twee journalisten aan de rand van het zonnestelsel treffen een vrouw aan die duizend jaar sliep. Wie bij Asimov de grote lijnen van de geschiedenis waardeert, krijgt hier een klein begin dat steeds breder uitwaaiert.
Pohl en Williamson bouwen hun verhaal rond een object van onbekende herkomst dat op weg is naar de kern van de melkweg. Seldon probeert de toekomst te berekenen, hier probeert men een vreemde technologie te doorgronden; even toegankelijk, met iets meer avontuur.