Dowan Purcell reed na zijn dienst naar huis en kwam nooit aan; in het eerste Warshawski-boek zoekt V.I. eveneens iemand van wie niemand zegt waar hij is. Paretsky trekt het breder door naar vakbonden en verzekeraars, Grafton blijft dichter bij de twee vrouwen van de dokter.
Varg Veum heeft alleen een paar foto's, Kinsey alleen een auto die nooit thuiskwam: beide zoeken ze iemand die verdwenen lijkt te willen blijven. Staalesen is Noors en weemoediger, Grafton vlotter en met meer humor.
Twee vrouwen die elk een ander verhaal over een vermiste man vertellen, en een speurster die beide niet gelooft: dat is P staat voor pijngrens. Bij Warshawski is het haar eigen neef die sterft, wat de zaak persoonlijker en feller maakt.
Gedeeld: toegankelijk, spanning en wie-heeft-het-gedaan
In P staat voor pijngrens verdwijnt een arts na zijn dienst in een verzorgingstehuis, en bij De Cock verdwijnt een vrouw uit een Amsterdams ziekenhuis. Baantjer schrijft korter en met vaste grapjes op de Warmoesstraat, maar het zorgdecor maakt ze verwant.
Gedeeld: toegankelijk, verdwijning en wie-heeft-het-gedaan
Holly Gibney neemt net als Kinsey een vermissing aan voor een radeloze naaste en werkt grotendeels alleen. King laat je de dader wel eerder zien en is enger van toon, waar Grafton je laat meepuzzelen over twee vrouwen die elkaar tegenspreken.
Wie in P staat voor pijngrens van de geestige tegenstelling tussen de verbitterde Fiona en de jonge Crystal genoot, vindt bij Helen Walsh dezelfde scherpe blik op mensen. Keyes is persoonlijker en Ierser, met meer van het leven van haar speurster.
Kim Stone werkt met een team in de Black Country en heeft minder tijd voor humor dan Kinsey, maar ook hier draait het om een gezin dat ineens gaten vertoont. Marsons is harder en sneller, een goede volgende stap als je meer spanning zoekt.
Bij Ruth Galloway gaat het om een vermist meisje en botten in de Norfolkse kwelders, en net als Kinsey is Ruth een vrouw die liever alleen woont en haar eigen gang gaat. Griffiths is atmosferischer en minder hardboiled dan Grafton.
Fiona houdt vol dat haar ex-man nog leeft, Crystal is zeker van niet: dat is de spil van P staat voor pijngrens. Reichs pakt dezelfde onzekerheid op vanuit het lab, waar Tempe Brennan met tegenzin een eigenwijze amateurspeurder naast zich duldt.
Een man met een kwalijke reputatie die spoorloos is, en alleen een klein voorwerp laat achter: de opzet van Dood water lijkt op die van P staat voor pijngrens. Coppers voert je naar Antwerpen en een politieteam, waar Grafton een eenling volgt.
Een vrouw die verdwijnt en een thuis dat vragen oproept: Neuhaus pakt in Bad Soden een vermissing aan met het hele team van Bodenstein en Kirchhoff. Meer verdachten en zijlijnen dan bij Grafton, maar dezelfde kern van een leven dat niet bleek wat het leek.