Joe Kurtz komt uit de cel met een prijs op zijn hoofd, en ook bij Craven leeft de held met mensen die hem liever dood zien. Craven schrijft nog meer actie, Simmons zet er de maffia en een groezelige stad tegenover.
Wie bij Lood genoot van een harde eenling die zijn eigen regels volgt, vindt in Reacher de bekendste variant. Hier gaat het om het leger en het Pentagon in plaats van de onderwereld, maar de vuisten en het tempo zijn hetzelfde.
Net als Kurtz is Will Robie iemand die het vuile werk doet en daarna zelf doelwit wordt. Baldacci houdt het dichter bij de overheid en complotten, Simmons zit meer in de straten en de kroegen.
Een man met een gewelddadig verleden die niet weet wie hem allemaal zoekt: Ludlums klassieker deelt die opgejaagde spanning met Lood. Breder, internationaler en ingewikkelder, met minder rauwe humor.
Lapidus zit net als Simmons diep in de onderwereld, tussen criminelen die zaken doen en elkaar niet vertrouwen. Een Zweedse toekomst in plaats van een Amerikaanse industriestad, en een somberder toon dan de cynische grappen van Kurtz.
Ook bij Koontz loopt een oud-agent met een verleden een zaak in die groter blijkt dan gedacht, en zit iedereen hem op de hielen. Iets meer romantiek dan in Lood, maar het gevoel opgejaagd te worden is hetzelfde.
Baldacci's Shaw is een eenling die gestuurd wordt waar het heet is, zoals Kurtz zich laat inhuren door een maffiabaas. Meer wereldpolitiek en desinformatie, iets minder bloed op straat.
Lood en Vluchtroute delen een hoofdpersoon die achterna wordt gezeten door mensen die menen dat er bij haar of hem iets te halen valt. Johansen voegt avontuur in het buitenland toe, Simmons blijft in de harde stad.
Voor wie bij Lood vooral het tempo en de kat-en-muisjacht waardeerde: Silva laat zijn spion na een reeks aanslagen in Europa jagen op een netwerk. Gepolijster en politieker, en minder groezelig dan Kurtz.
Ludlum laat zijn held opnieuw de jacht openen op een aartsvijand uit het verleden, zoals Kurtz moet afrekenen met wat er in de gevangenis gebeurde. Meer spionage en meer lagen, minder straatcriminaliteit.
Thilliez schrijft net zo snel en hard als Simmons, al gaat het hier om een raadselachtige dood in een onderzoekscentrum in plaats van om afrekeningen in het milieu. Meer wetenschap, net zo weinig rust.
Ook Fielding laat de dreiging steeds dichterbij komen, al zit de spanning hier op een tocht door de wildernis in plaats van in de straten van de stad. Huiselijker van opzet, met hetzelfde gevoel dat iemand op je jaagt.