Wie in Lazarus genoot van Rebus tussen de lastige collega's op de politieacademie, vindt in Bäckström een nog grotere dwarsligger. Persson schrijft droger en spot meer met het korps, maar het spel van eigenbelang binnen de politie is net zo scherp.
Gedeeld: politieonderzoek, moreel grijze hoofdpersoon en langzaam opbouwend
Net als de oude zaak-Lomax in Lazarus gaat het om een dode die niemand echt miste, en om agenten die liever niet te diep graven. Persson neemt meer tijd en schetst een breder beeld van de Zweedse politiecultuur.
Gedeeld: politieonderzoek en moreel grijze hoofdpersoon
De oude moord die Rebus op de academie moet heropenen, heeft hier een tegenhanger: Tom Thorne duikt in een veroordeling van jaren terug. Billingham schrijft vlotter en Londens, met dezelfde cynische humor op de werkvloer.
Lazarus zet Rebus tussen collega's die net zo eigenwijs zijn als hijzelf, en het A-team van Arne Dahl is ook zo'n groep dwarse rechercheurs. Dit deel draait om Kerstin Holm, wat het een persoonlijke lading geeft.
Rebus terug in de collegebanken levert in Lazarus scènes op waar je om grinnikt. Dat soort droge spot met het politievak zit ook in De zaak IJsbreker, waar een Amsterdams rechercheduo de regels rekt zoals het hun uitkomt.
Zoals Rebus en Siobhan Clarke in Lazarus elk een eigen spoor volgen, wisselt Elizabeth George tussen Lynley en Havers. Het boek is dikker en Engelser, met meer aandacht voor de families achter een zaak dan voor korpspolitiek.
De rechercheurs die in Lazarus naar de academie worden gestuurd, zijn allemaal een beetje ontspoord, en zo voelt het korps van Logan McRae ook. Verblind speelt verder noordelijk in Schotland en is grimmiger, met grappen die harder aankomen.
Waar Lazarus vooral over politiemensen gaat, kijkt Karin Fossum ook van binnenuit naar wie er iets verzwijgt. Inspecteur Sejer is rustiger dan Rebus, maar de schuldvraag is net zo grijs en het tempo net zo bedachtzaam.
Lazarus laat Siobhan Clarke een zware zaak alleen trekken terwijl Rebus elders vastzit. Koude lente geeft dezelfde blik op een rechercheploeg waarin ieder zijn eigen gewicht torst, maar dan in een Nederlandse stad.
In Lazarus moet Rebus samenwerken met mensen die hij niet zelf koos; Paul Hjelm doet hetzelfde in een Europees team. Arne Dahl schrijft internationaler en politieker, met een warme zomer in plaats van Schotse regen.
Rebus en Wallander zijn allebei rechercheurs met een kort lontje die hun bazen tegen zich in het harnas jagen. Mankell schrijft somberder en trager dan Rankin in Lazarus, met een hoofdpersoon die net zo eenzaam is.