Net als in Irène staat er tegenover de speurder een moordenaar die een spel speelt, en wordt de jacht persoonlijk. Connelly laat een verslaggever zoeken in plaats van een commandant, met dezelfde donkere spanning en een pers die steeds over je schouder meekijkt.
Wie in Irène genoot van een dader die steeds een stap voor ligt, vindt dat hier terug in een moordenaar die de trucs van een goochelaar gebruikt. Deaver is minder somber dan Lemaitre en draait meer om puzzels en forensisch speurwerk.
Zoals in Irène lijkt de dader in Wraak zijn moorden als een voorstelling op te zetten, met verwijzingen naar de oudheid die de politie moet ontcijferen. Arne Dahl geeft het onderzoek een nuchtere Scandinavische toon tegenover het Parijse vuur van Lemaitre.
Irène en De dorst delen een rechercheur die een zaak persoonlijk opvat en een dader die de stad in angst houdt. Nesbø schrijft rauwer en langer, met Oslo in plaats van Parijs, maar het gevoel dat de speurder zelf op het spel staat is hetzelfde.
Na Irène is dit een logische stap voor wie de gruwel van de plaats delict niet schuwt: Robert Hunter jaagt in Los Angeles op een moordenaar die zijn slachtoffers tekent. Chris Carter schrijft eenvoudiger dan Lemaitre en houdt het tempo hoog vanaf de eerste pagina.
Tom Thorne heeft met Camille Verhoeven gemeen dat hij een eigenzinnige buitenstaander binnen zijn korps is. In Erfelijk belast volgt hij in Noord-Londen een spoor met een raadselachtig detail bij elk slachtoffer, een Britse tegenhanger van de Parijse jacht in Irène.
In Irène voel je hoe Verhoeven alleen komt te staan tegenover zijn chef en de pers; Amaia Salazar kent dat gevoel van buitenstaander. Redondo stuurt haar ver van huis voor deze zaak, wat het duel met de dader een heel andere achtergrond geeft dan Parijs.
Lemaitre maakt van Irène een duel waarin de speurder geestelijk net zo veel te verliezen heeft als de slachtoffers. Val McDermid zoekt diezelfde psychologische kant op met haar duo van profiler en rechercheur, Engelser en klinischer van toon.
De chirurg past bij Irène door de nauwkeurige, kille dader en een politieonderzoek dat onder hoge druk staat. Tess Gerritsen brengt veel medische kennis mee, en Jane Rizzoli moet zich in Boston net als Verhoeven bewijzen tegenover haar collega's.
Wie na de Franse commandant iets uit eigen land wil, kan bij Isa Maron terecht. Haar eerste Noordzeemoord heeft de theatrale vondst en de grimmige sfeer van Irène, maar het speurwerk voelt nuchterder en Hollandser.
Na Verhoeven kun je goed door met Harry Bosch, die in Betonblond terug moet naar een oude zaak over een seriemoordenaar terwijl hij in de rechtszaal onder vuur ligt. Connelly combineert speurwerk en rechtbankdrama, met Los Angeles als grauw decor.
Lieneke Dijkzeul schrijft net als Lemaitre literair en scherp over politiemensen met een eigen kijk. De geur van regen begint met een aanslag op rechercheur Renée tijdens een hete zomer; het tempo ligt iets lager dan in Irène, de spanning zit vooral in de mensen.