Een tweede kennismaking met Simmons als verteller van grote, belezen sciencefiction: in Hyperion vertellen pelgrims hun verhalen op weg naar de Tijdtombes. Waar Ilium Homerus gebruikt, leunt Hyperion op Keats en Chaucer.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en spanning
Waar Simmons Homerus en Shakespeare door zijn toekomst laat lopen, zet Stephenson een kunstmatig eiland vol neo-Victorianen voor de kust van Shanghai. Een jong meisje krijgt er een interactief boek dat haar opvoedt, en dat speelse idee werkt hij rijk uit.
Gedeeld: epische wereld, langzaam opbouwend en meerdere vertellers
Hockenberry kijkt in Ilium als historicus mee met een oude oorlog; Stephenson zet codekrakers uit de Tweede Wereldoorlog naast hun kleinkinderen van nu. Twee tijden die elkaar spiegelen, in een dik boek vol humor en ideeen.
Simmons wisselt tussen Mars, de aarde en Jupiter, en Brin springt tussen de zes rassen op Jijo. Wie Ilium waardeerde om de vele lijnen die langzaam bij elkaar komen, vindt hier hetzelfde plezier.
Gedeeld: epische wereld, langzaam opbouwend en meerdere vertellers
In Ilium vraag je je steeds af wat de goden eigenlijk zijn, en bij Brin twijfelt een oude Hari Seldon aan zijn hele leer. Een ideeenroman binnen een groot keizerrijk, met dezelfde lust om klassiek materiaal opnieuw te gebruiken.
Gedeeld: epische wereld, langzaam opbouwend en meerdere vertellers
De moravecs van Jupiter zijn bij Simmons bijna ontroerende machines; Vinge bouwt een heelal waarin intelligentie letterlijk afhangt van de plek waar je bent. Een kind op een planeet van roedelwezens staat midden in een galactische vlucht.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en spanning
Ook Vinge laat partijen met heel verschillende doelen samenkomen op een plek die niemand begrijpt: een ster die tientallen jaren uitdooft. Even dik en gelaagd als Ilium, met meer politiek en minder mythologie.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en spanning
Simmons beschrijft de Trojaanse oorlog door de ogen van een buitenstaander, Cherryh volgt de laatste mri na een verloren oorlog. Een rustiger boek dat net als Ilium vooral wil begrijpen hoe een strijdend volk denkt.
Murakami wisselt hoofdstuk voor hoofdstuk tussen een codekraker in Tokyo en een man in een ommuurde stad zonder schaduw. Minder oorlog dan Ilium, maar hetzelfde plezier in werelden die elkaar pas laat raken.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en meerdere vertellers
Op Eltanin leven afstammelingen van gestrande kolonisten naast de wantrouwige Hilvo's, en dan dreigt een gemeenschappelijke vijand. Le Guin schrijft compact over twee volken die moeten samenwerken, een verkleinde versie van Simmons' strijdende kampen.
Simmons laat goden en mensen botsen op Mars, Le Guin laat aardse kolonisten botsen met de bewoners van een bosplaneet. Kort en scherp, en net als Ilium verteld vanuit meerdere kanten van het conflict.
Jack Vance stuurt een ruimtevaarder naar een planeet waar oeroude rassen elkaar al eeuwen bevechten. Wie in Ilium vooral genoot van de bonte wereld en de avonturen van een man die er niet thuishoort, vindt dat hier terug.