Geeraerts verzint een terreurplan in een jaar vol echte Belgische onrust; Tomas Ross doet iets vergelijkbaars met Nederland in het voorjaar van 2002. Rond de aanslag op Fortuyn weeft hij een eigen verklaring, gezien door een observant van de geheime dienst en een vrouw met een actieverleden. Feit en verzinsel lopen bij allebei door elkaar.
Gedeeld: historische setting, meerdere vertellers en spanning
Bij Mankell wordt eveneens in het geheim een aanslag voorbereid, alleen in Zuid-Afrika, door tegenstanders van het einde van de apartheid. Het begint klein, met een vermiste makelaar in Ystad, en groeit uit tot een politiek complot. Meer politiewerk dan bij Geeraerts, met Kurt Wallander als speurder.
Gedeeld: spanning, meerdere vertellers en expliciet geweld
Wapenexport, een dode topambtenaar en een vredesactiviste die vlucht voor een huurmoordenaar: Lars Kepler zoekt de dreiging waar geld en politiek elkaar raken. Dat doet Geeraerts ook, maar dan in het België van de jaren tachtig. Contract is sneller en bloediger, met de Zweedse rechercheur Joona Linna.
Gedeeld: spanning, snel tempo, expliciet geweld en duister
Een huurmoordenaar uit Kroatië schiet in Oslo een officier van het Leger des Heils neer en ontdekt dat hij de verkeerde trof. Nesbø laat je met de dader meekijken, zoals je bij Geeraerts de actiegroep volgt. Geen politiek decor zoals de Bende van Nijvel, wel dezelfde harde toon en een stad in de kou.
Gedeeld: spanning, expliciet geweld, duister en meerdere vertellers
Charles den Tex schrijft over macht zonder geweren: een jonge bankierster blijft na de dood van haar baas alleen achter met een overname van miljoenen. De tegenstanders zijn groter en spelen vals. Kies dit als je in Het Sigmaplan vooral de belangen achter de schermen boeiend vond; er vloeit veel minder bloed.
Belgisch, explosief en met wortels in het verleden, maar dan als politieroman. Van In krijgt in Brugge een dode Duitser en een aanslag in het centrum voor de kiezen en komt uit bij oorlogskunst. Aspe is de lichtere keuze naast Geeraerts: meer grappen en gemopper, minder grimmigheid.
Gedeeld: spanning, toegankelijk en historische setting
Een verleden dat nog doorwerkt: bij Niewierra het verborgen leven van een moeder in de Pyreneeën, bij Geeraerts het België van de CCC. Nina moet uitzoeken wat haar moeder verzweeg en wie haar vermoordde. Rustiger en persoonlijker, met de nadruk op verraad in eigen kring.
Gedeeld: historische setting, psychologisch en duister
Een geheime organisatie die moorden laat plegen, gezien van binnenuit: Michael doodt in opdracht van Scorpio, tot één beslissing alles verandert, en zijn verhaal raakt aan dat van een verdachte moeder. Vandermeeren houdt het klein, bij twee mensen, waar Geeraerts een heel land in beeld brengt. Even hard, met meer oog voor wat het met hen doet.
Vlaanderen op zijn zwartst, zonder politiek. Dehouck heeft genoeg aan het dorp Blaashoek, een paar nieuwe windturbines en een slager die geen oog meer dichtdoet; daarna gaat het als dominostenen. Je grinnikt om dingen die eigenlijk gruwelijk zijn. Geeraerts lacht nooit, Dehouck voortdurend.
Gedeeld: duister, meerdere vertellers en expliciet geweld
Elvin Post volgt een stel kleine criminelen dat denkt te verdienen aan de schilderijen van een beruchte kunstroof in Boston uit 1990. Ieder smeedt een eigen plannetje. Ook een misdaadverhaal dat vertrekt van een waargebeurde zaak, maar met droge humor en zonder politieke lading.
Gedeeld: meerdere vertellers, snel tempo en toegankelijk
Ook Toni Coppers schrijft over een België dat een aanslag te verwerken heeft, maar hij kijkt naar één man: Alex Berger, weduwnaar, ex-politieman, slapeloos en aan de drank. Een reeks moorden met knipogen naar een surrealistische schilder haalt hem terug. Persoonlijker dan Het Sigmaplan, en een echt speurverhaal.