Net als Erik groeit Kambili op bij een vader die buiten de deur aanzien geniet en thuis een tiran is. Adichie vertelt vanuit een stil, angstig meisje in Nigeria, waar Guillou een jongen neerzet die terugvecht; allebei laten ze zien wat een gewelddadig gezin met een kind doet.
Op Stjärnsberg kijken de leraren de andere kant op als de ouderejaars toeslaan. Tessa de Loo onderzoekt in Verraad me niet hetzelfde wegkijken, in een Nederlands dorp na een zinloze daad van jongeren; stiller dan Guillou, met de nadruk op schuld achteraf.
Een tiener die opgroeit met een excentrieke, onberekenbare vader en geweld als iets gewoons gaat zien: Banks' Frank op zijn Schotse eiland is een duister familielid van Erik. Vreemder en zwartgalliger dan Guillou, voor wie de beklemming van Het kwaad aankon.
Kafka's titelverhaal draait om een zoon en een overheersende vader, het thema dat Het kwaad zo beklemmend maakt. De bundel is korter en vreemder, zonder kostschool of vuistgevechten, maar de macht van een vader over zijn zoon voel je op elke pagina.
Morrison laat de elfjarige Pecola zien in een gezin en een stad die haar geen kans geven, in Ohio in de jaren veertig. Net als Het kwaad is het een boek over wat volwassenen een kind aandoen en over de wreedheid van de omgeving, poëtischer geschreven en zonder een held die terugvecht.
Op Stjärnsberg heersen de ouderejaars met angst en straffen, een kleine versie van het systeem waar Winston Smith in 1984 tegen aanloopt. Orwell maakt er een hele staat van; wie Erik bewonderde om zijn weigering om te buigen, herkent Winstons verzet.
Buysse volgt Julken, een onecht kind in het arme Oost-Vlaanderen van de negentiende eeuw, dat van jongs af aan hard wordt behandeld. Net als bij Erik bepaalt een harde jeugd wie hij wordt; ouder en sober realistisch, maar even confronterend.
Erik weigert te buigen voor wie hem wil overheersen, en ook Coetzees David Lurie weigert zich te verdedigen nadat zijn verhouding met een studente uitkomt. Een kil, volwassen boek over koppigheid en macht in Zuid-Afrika, net zo ongemakkelijk om te lezen als Het kwaad.
Durlacher laat Sara Silverstein kennismaken met geweld dat ze alleen kende uit het geheimzinnige verleden van haar vader. Wie in Het kwaad gegrepen werd door de vraag of je geweld ooit met geweld mag beantwoorden, vindt hier een moderne, spannende uitwerking.
Steinbeck schrijft net als Guillou kaal en direct over een harde mannenwereld waarin kracht alles bepaalt, hier op de boerderijen van het Californië van de crisisjaren. Een kort boek, maar de dreiging hangt er net zo zwaar boven als op Stjärnsberg.
Jack groeit op in een afgesloten ruimte, in de macht van de man die zijn moeder gevangen houdt; Erik groeit op in een huis waar zijn vader hem dagelijks slaat. Donoghue vertelt alles door de ogen van een vijfjarige, wat het tegelijk zachter en beklemmender maakt.