Net als Montefiore bundelt Jojo Moyes hier korte verhalen die eerder los verschenen, met de liefde in al haar vormen als rode draad. Twee langere novelles geven de bundel wat meer gewicht, maar je kunt er net zo goed een enkel verhaal tussendoor uit lezen.
Maeve Binchy schreef deze verhalen jarenlang tussendoor, zoals Montefiore de hare voor tijdschriften schreef, en ze spelen allemaal in dezelfde straat in Dublin. Warm, herkenbaar en met een glimlach, voor wie korte stukken zoekt van een romanschrijver die je al kent.
Ook deze Binchy-bundel verzamelt verhalen uit een lange loopbaan, van vroeg werk tot stukken van vlak voor haar dood. De toon ligt dicht bij Een handvol geluk: gewone mensen, kleine wendingen en een warme blik op liefde en verlies.
Een papegaai die zich overal mee bemoeit bij Montefiore, katten die meekijken in de huiskamer bij Hiro Arikawa: allebei laten ze een dier getuige zijn van menselijk geluk en verdriet. De zeven Japanse verhalen zijn ingetogener, maar even troostend.
Wie in Een handvol geluk vooral de lichte, grappige verhalen waardeert, vindt bij P.G. Wodehouse humor in de puurste vorm. Elk verhaal over Bertie Wooster en zijn bediende is kort en af, en de Engelse sfeer sluit aan bij de dorpen en landhuizen van Montefiore.
Romantische ontmoetingen op onverwachte momenten vormen de kern van zowel deze bundel als die van Montefiore. Herman Pieter de Boer schrijft ze korter, Nederlandser en soms wat ondeugender, en ook hij bracht veel stukken bij elkaar die nog nergens samen stonden.
Gedeeld: korte hoofdstukken, romantisch en toegankelijk
Simon Carmiggelt laat in zijn kronkels zien hoe een kat of hond een huishouden op zijn kop zet, net als de bemoeizuchtige papegaai van Montefiore. Kort, droog en weemoedig, een stukje per keer.
Voor tussendoor, net als Een handvol geluk: Sylvia Witteman schreef deze stukken voor een tijdschrift en ze lezen elk in een paar minuten. Haar onderwerp is het gewone gezinsleven, grappiger en scherper dan Montefiore, maar even huiselijk.
Het woord geluk staat in beide titels, en ook Martin Bril zoekt het in kleine dingen, in de dagelijkse gang van zijn eigen gezin. Zijn korte stukken komen zacht en weemoedig aan, net als de verhalen over rouw en herinnering bij Montefiore.
Bij Montefiore roept een oude dichtbundel herinneringen op, en Godfried Bomans maakt van terugkijken een heel boek. Weemoedig, vaak grappig en in korte stukken, voor wie van een verhaal met een zucht houdt.
Een kleine bundel om af en toe een verhaal uit te lezen, zoals Montefiore haar korte werk bedoelt. Herman Pieter de Boer schrijft er elf, licht en opgewekt, als een vast moment van rust op een drukke dag.