Wie in Door het lint de riskante deals van Rebus met de onderwereld boeiend vond, ziet Logan McRae in Eindspel een moreel net zo lastige opdracht krijgen. Aberdeen is kouder en de humor zwarter dan in Edinburgh.
Harry Hole is net als Rebus een rechercheur die drinkt, regels breekt en zich te veel aantrekt van de slachtoffers. In De kakkerlak belandt hij in de schaduwkant van Bangkok, een wereld van uitbuiting die doet denken aan Door het lint.
In Dodelijk patroon staat Harry Hole tegenover een collega met eigen plannen, zoals Rebus in Door het lint tussen bendes en eigenbelang moet laveren. Nesbø is sneller en filmischer dan Rankin.
Een gangsteroorlog in Londen en een rechercheur die met de verkeerde mensen in zee gaat: Het verbrande meisje sluit mooi aan op Door het lint. Billingham is vlotter, met dezelfde vraag hoe ver je mag gaan om iemand te beschermen.
Persson laat zien hoe de politie zelf in het grijze gebied belandt, net als Rebus wanneer hij in Door het lint deals sluit. Zijn Zweden is kil en bureaucratisch, Rankins Edinburgh rauw en persoonlijk.
Gedeeld: politieonderzoek en moreel grijze hoofdpersoon
Door het lint laat de woede van Rebus overkoken; in De verschrikkelijke man uit Säffle zie je wat machtsmisbruik binnen het korps aanricht. Sjöwall en Wahlöö zijn soberder, maar net zo kritisch over wat politiemensen anderen aandoen.
Bendeoorlogen raken in Fatale keuze, net als in Door het lint, ook mensen die er niets mee te maken hebben. Temperance Brennan werkt vanuit het lab in plaats van op straat, maar de woede over die willekeur is dezelfde.
Wie in Door het lint geraakt werd door de zorg van Rebus voor een getraumatiseerd meisje, vindt in Kim Stone een rechercheur met dezelfde beschermdrang. Marsons schrijft sneller, met korte hoofdstukken en een Engels industriegebied als decor.