Marisol is de beste zwemmer van het eiland, Gied ziet bij Gideon Samson juist op tegen elk zwemuur. Het water speelt in beide boeken de hoofdrol, maar hier vanuit de angst in plaats van de vrijheid.
Terwijl de rest van Drakeneiland wegkwijnt van heimwee, glipt Marisol elke ochtend de zee in. Martha Heesen vertelt over zo'n onweerstaanbare band met een dier vanuit de ogen van iemand die ernaast staat te kijken.
Marisol zoekt stiekem haar dolfijnen op, en bij Martha Heesen zorgen een meisje en haar vader samen voor een jong gansje. Allebei kleine, warme verhalen over een kind dat zich hecht aan een dier.
Dolfijnen bij Drakeneiland, een zeehondenjong bij Erna Sassen: twee verhalen waarin een zeedier een rol speelt in het leven van een kind. Wessel heeft daarnaast een opa die vergeetachtig wordt, wat het boek extra gevoelig maakt.
Marisol houdt haar dolfijnen geheim voor de rest van het eiland, en Mees heeft bij Sjoerd Kuyper een geheim in zijn broekzak. Twee korte boeken over wat een kind voor zichzelf houdt.
Marisol blijft steeds langer in zee, alsof het water haar roept. Die dromerige trek naar iets wat net buiten bereik ligt, vind je ook bij Sjoerd Kuyper, waar een jongen zich laat meevoeren door de avondverhalen van zijn opa.
Marisol vindt voor de kust een geheime plek, en Kim stuit bij Hans Kuyper op een lege boerderij waar de tijd stil lijkt te staan. Allebei een tikje mysterieus en heel toegankelijk geschreven.
Een eiland vol kinderen met heimwee, een noodopvang waar Ravi met haar familie tijdelijk moet wonen. Sanne Rooseboom vertelt net als Rood over een kind op een plek die nog geen thuis is, met een vleugje magie.
Heimwee legt Drakeneiland lam, want iedereen verlangt naar thuis. Özcan Akyol laat zien dat thuis ook niet altijd licht is: een feestdag die geen feest wordt, gevoelig en toegankelijk verteld.
Marisol vindt haar geluk tussen de dolfijnen, de jongen in deze klassieker tussen zijn dieren aan de bosrand. Knus en eenvoudig, voor wie na Drakeneiland nog een verhaal over kind en natuur wil.