van Tommy Wieringa
Kenmerkend: emotioneel, literair en meerdere vertellers.
Fred Vargas
Waarom deze past
Commissaris Adamsberg is net zo'n eigenzinnige politieman als Pontus Beg. In Parijs tekent iemand 's nachts blauwe krijtcirkels op de stoep, en Fred Vargas laat het onderzoek even traag en poëtisch groeien als Wieringa zijn grensstad.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en meerdere vertellers
Waarom deze past
Drie jongens in een arbeiderswijk van Boston, een auto die stopt, en een verleden dat decennia later terugkomt. Dennis Lehane wisselt net als Wieringa van perspectief en laat schuld en afkomst langzaam samenkomen, met meer spanning.
Gedeeld: meerdere vertellers, duister en langzaam opbouwend
Chris Whitaker
Waarom deze past
Een politieman in een klein Californisch kuststadje en een meisje van dertien dat zichzelf een bandiet noemt: Chris Whitaker bouwt net als Wieringa een misdaadverhaal rond mensen die ergens bij willen horen. Traag op gang en warm onder de oppervlakte.
Gedeeld: literair, meerdere vertellers en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Een dode vrouw die sprekend op de rechercheur lijkt en een valse naam draagt: Tana French maakt van een politiezaak een vraag over wie je bent. Net als bij Pontus Beg raakt het onderzoek steeds meer aan de speurder zelf.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en psychologisch
Waarom deze past
Een commissaris met tijd voor zijn stad: Guido Brunetti zoekt in Venetië uit waarom een Amerikaanse archeologe in haar appartement in elkaar is geslagen. Donna Leon schrijft rustiger en lichter dan Wieringa, maar ook zij laat een politieman onder de oppervlakte kijken.
Gedeeld: politieonderzoek, langzaam opbouwend en literair
Waarom deze past
Op een afgelegen boerderij ligt het lichaam van een oude vrouw, en een jongen van twaalf ziet een man wegrennen. Karin Fossum toont net als Wieringa begrip voor mensen aan de rand, en laat de politie vooral luisteren in plaats van jagen.
Gedeeld: langzaam opbouwend, psychologisch en beklemmend
Waarom deze past
Schilderes Eva Magnus vindt een dode man in de rivier en belooft de politie te bellen, maar doet het niet. Een tweede Fossum met wisselende vertellers en een zaak die traag openvouwt, zoals de tocht van de vluchtelingen bij Wieringa.
Gedeeld: langzaam opbouwend en meerdere vertellers
Waarom deze past
Een Zweedse familie komt vlak voor kerst samen voor een dubbele verjaardag, en Håkan Nesser neemt alle tijd voor ieders binnenwereld. Net als bij Wieringa komt de politie pas laat in beeld en gaat het meer om mensen dan om de oplossing.
Gedeeld: meerdere vertellers, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Shadow komt vrij uit de gevangenis en reist door een Amerika vol oude goden die hun gelovigen kwijt zijn. Neil Gaiman deelt met Dit zijn de namen de lange tocht, het gevoel van ontheemding en de vraag waar mensen hun geloof laten.
Gedeeld: langzaam opbouwend, duister en literair
Waarom deze past
Waar Wieringa de tocht van de vluchtelingen en het leven van Pontus Beg naar elkaar toe laat schuiven, doet Lize Spit hetzelfde met een vrouw in het heden en het meisje dat ze ooit was. Persoonlijker en harder, en net zo traag opgebouwd.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en duister
Waarom deze past
Kurt Wallander is net als Pontus Beg een eenzame politieman die meer ziet dan hij kwijt kan. Henning Mankell begint met een vogelaar die gespietst in een greppel ligt en laat de zaak traag en somber uitdijen.
Gedeeld: langzaam opbouwend, duister en beklemmend
Waarom deze past
Na Dit zijn de namen is Dorrestein een stap naar binnen: geen speurwerk maar een gezin dat na een zinloze dood uit elkaar dreigt te vallen. Dezelfde literaire ernst over schuld en verlies, met een scherp oog voor wie wie de schuld geeft.
Gedeeld: literair, duister en psychologisch
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
