Een systeem dat jongeren opoffert voor een groter doel: WICKED gebruikt Thomas voor een geneesmiddel, en in Gesplitst mogen ouders of de staat tieners laten ontmantelen. Neal Shusterman stelt dezelfde morele vragen, nog scherper dan Dashner.
De viruscode laat zien hoe een verwoeste wereld een jongen vormt, en Het mes dat niet wijkt doet dat in Prentisstown, waar alleen mannen wonen die elkaars gedachten horen. Ness speelt net zo met wat volwassenen voor kinderen verzwijgen, in een ruwere stijl.
De viruscode vertelt hoe het allemaal misging, en Uit het niets begint juist ná het einde van de bekende wereld. Aline Sax volgt een meisje tussen een handvol overlevenden, stiller en somberder dan Dashner, maar met dezelfde vraag wat mensen dan nog voor elkaar overhebben.
Een ramp die de wereld van de ene op de andere dag verandert: in Verlaten verdwijnt midden in de les Sams leraar. Michael Grant bouwt daarop een reeks waarin jongeren zelf moeten beslissen wat goed is, met dezelfde morele grijstinten als het verhaal over WICKED.
Ook bij Daniëlle Bakhuis bepaalt een machtige organisatie het lot van jongeren, zoals WICKED dat doet met Thomas en de Laarders. In 2048 is het Collectief aan de macht; een Nederlandse dystopie die net zo toegankelijk is.
Zonnevlammen en een muterend virus maken in De viruscode van de aarde een puinhoop. Bij Evert Hartman is het stijgend water dat het land opslokt, en ook daar draait het om een jongere die in die nieuwe orde zijn eigen weg zoekt.
Wat maakt een mens nog waardevol als de wereld verandert? In De viruscode is het de vraag wie het virus overleeft, in Echo van Matt Haig doen machines die sprekend op mensen lijken het werk. Rustiger en meer bespiegelend, wel even toegankelijk.
Wie na De viruscode wil weten hoe ver volwassenen gaan om hun doel te halen, vindt in Het donkere paradijs een tweede deel vol grijze keuzes. Todd wordt gewond wakker en zoekt Viola; lees wel eerst Het mes dat niet wijkt.
Heb je na deze prequel alles van het labyrint gelezen, dan ligt de Mortality Doctrine voor de hand. Dashner ruilt de door ziekte verscheurde aarde in voor een spelwereld die echt gevaarlijk wordt, en houdt dezelfde korte hoofdstukken aan.
In De viruscode weet de lezer al waar Thomas uitkomt, en toch blijft het spannend. Evert Hartman speelt in De voorspelling met een vergelijkbaar idee: een jongen hoort hoe het met hem afloopt en moet de dagen ernaartoe doorkomen.