Net als Vance zet Jemisin haar verhaal op een aarde die op haar laatste benen loopt, met magie die uit de grond zelf komt. Veel zwaarder en emotioneler, met drie vrouwen in plaats van losse avonturiers, maar dezelfde ondergangssfeer.
Gedeeld: epische wereld, uitgewerkt magiesysteem, literair en emotioneel
Vance laat tovenaars met half vergeten formules werken; Evanby maakt van spreuken schrijven een ambacht in een rijk uitgewerkte stad. Allebei houden ze van taal en vreemde woorden, al is Evanby moderner en sneller.
Gedeeld: epische wereld, uitgewerkt magiesysteem en literair
Spreuken die na gebruik uit het geheugen verdwijnen zijn het handelsmerk van De Stervende Aarde, en Adrian Stone bouwt er een heel eiland van tovenaars omheen. Een Nederlandse fantasy met één doorlopend verhaal.
Gedeeld: epische wereld en uitgewerkt magiesysteem
Losse, sfeervolle verhalen die samen een wereld schetsen: Bradbury's vroege bundel lees je net als De Stervende Aarde met één vertelling per avond. Meer griezel en minder tovenarij, met dezelfde poëtische toon.
Zoals Vance met één bundel een heel subgenre zijn naam gaf, legde Gibson met deze verhalen het geluid van cyberpunk vast. Ander decor, zelfde gevoel van een wereld die over haar hoogtepunt heen is.
Cherryh mengt net als Vance zwaardvechten met overblijfselen van een vergeten techniek, tussen stenen poorten die nog altijd werken. Een vrouw uit de legendes en een verstoten krijger als koppel, somberder van toon.
Gedeeld: epische wereld en moreel grijze hoofdpersoon
Bij Weis heeft iedereen magie behalve de hoofdpersoon; bij Vance is magie een zeldzaam, half vergeten erfgoed. Allebei denken ze na over wat magie met een samenleving doet, al vertelt Weis rechtlijniger.
Gedeeld: epische wereld en uitgewerkt magiesysteem
Ook Jordans wereld draagt de littekens van een oude ramp en een verloren tijdperk, net als de ruïnes onder Vance' rode zon. Eén groot avontuur in plaats van losse verhalen, en veel uitgebreider.
Gedeeld: epische wereld en uitgewerkt magiesysteem
Sapkowski vertelt net als Vance in losse verhalen die samen één wereld vormen, met een held die tegen betaling klussen opknapt. Moreel net zo grijs, met meer actie en een vleugje sprookje.
Een rijk dat al eeuwen onder magie gebukt gaat, en tovenarij met een prijs: Gillig vangt dezelfde sfeer van verval als Vance. Romantischer en compacter, met één heldin in plaats van een reeks vertellers.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem en epische wereld
De Stervende Aarde zit vol sluwe types die elkaar te slim af willen zijn; Lynch maakt daar een complete stad van, met een bende dieven in de hoofdrol. Dikker en strakker opgebouwd, met dezelfde zwarte humor.