Van dezelfde Chesterton, met dezelfde liefde voor paradoxen en omkeringen die je in De man die Donderdag was tegenkomt. Father Brown is geen undercoveragent maar een priester die denkt als de dader, en de verhalen zijn kort, scherp en vaak geestig.
Wie het steeds vreemder worden van De man die Donderdag was het mooiste vond, moet Philip K. Dick proberen. Ook Ubik begint als een herkenbaar genreverhaal en laat de werkelijkheid hoofdstuk na hoofdstuk kantelen, alleen met sciencefiction in plaats van Londense anarchisten.
Akoenin speelt net als Chesterton met de vormen van het oude speurverhaal en strooit graag met ironie. Fandorin is een elegante Russische speurder aan boord van een groot passagiersschip, waar iedereen aan tafel verdacht is en de waarheid steeds een laag dieper ligt.
De man die Donderdag was draait om een groepje dat een aanslag beraamt en een politieman die zich ertussen begeeft. Bij Sjöwall en Wahlöö staat de politie ook tegenover een geplande aanslag, maar dan nuchter en realistisch, zonder Chestertons droomlogica.
Chesterton schreef De man die Donderdag was in hetzelfde Londen van gaslicht en mist waar Holmes zijn zaken oploste. Deze verhalen zijn rechtlijniger en minder dromerig, maar hebben dezelfde speelse vernuftigheid en een verteller die zich graag laat verrassen.
Havank deelt met Chesterton het plezier in absurde wendingen en snedige dialogen. De Schaduw speurt in een zaak waarin de feiten elkaar steeds tegenspreken, en net als bij Gabriel Syme lach je om de omkeringen terwijl je meepuzzelt.
Sayers schrijft net als Chesterton met een knipoog: Lord Peter Wimsey is een praatgrage aristocraat met een messcherp verstand. Minder surrealistisch dan De man die Donderdag was, maar met dezelfde geestige dialogen en een Londen waarin beleefdheid en dreiging naast elkaar staan.
Na De man die Donderdag was een klassieker die ook anders loopt dan je verwacht: Josephine Tey bouwt geen moordzaak maar een beschuldiging waar je steeds anders over gaat denken. Rustiger van tempo, even spits in de manier waarop ze je aannames ondergraaft.
Ook bij Hammett weet je nooit wie aan welke kant staat: net als Gabriel Syme tussen de anarchisten loopt Sam Spade rond tussen mensen die allemaal een dubbele agenda hebben. Harder en Amerikaanser, zonder Chestertons paradoxen, maar met hetzelfde spel van maskers.
Chandlers korte misdaadverhalen hebben dezelfde snelle, geestige zinnen die De man die Donderdag was zo leesbaar maken. Waar Chesterton de dromerige kant op gaat, blijft Chandler bij gangsters en straten, maar ook hij heeft altijd een rake vergelijking paraat.
De man die Donderdag was begint als speurverhaal en groeit uit tot iets onheimelijks, en De hond van de Baskervilles doet dat ook, met een oude legende die op de heide tot leven lijkt te komen. Holmes houdt het rationeel, waar Chesterton steeds verder de droom in gaat.
Een modernere keuze: Galbraith deelt met Chesterton de droge humor en een Londen waarin glamour en gevaar door elkaar lopen. Cormoran Strike is een veel aardsere held dan de dichter Syme, maar ook hier draait het om mensen die zich anders voordoen dan ze zijn.