Ook hier een zomervakantie in Spanje die eindigt met de politie: Fin zit in een cel, verdacht van moord. Mirjam Mous laat net als Bakhuis stap voor stap uitkomen wat er gebeurde, in korte hoofdstukken met een hoog tempo.
Vijf jaar na een moord op haar school gaat Brynn terug om uit te zoeken wat er echt gebeurde. Karen M. McManus werkt net als Bakhuis met getuigen wier verhalen niet helemaal kloppen, maar dan langer en met meer verdachten.
Drie bekentenissen voor één aanval, en maar één ervan kan kloppen: Maren Stoffels maakt van tegenstrijdige verklaringen een spel, net zoals de verhoren van Lucy en Isolde bij Bakhuis. Dun boek, snel uit, veel om over te puzzelen.
Vijf meiden fantaseerden over de dood van een rijke pestkop, en dan is hij ineens echt dood. Sara Shepard geeft net als Bakhuis een vriendengroep die door de politie onder vuur ligt en elkaar steeds minder vertrouwt.
Spencer, Aria, Emily en Hanna waren de koninginnen van de school, tot hun vriendin Alison verdween. Net als Lucy en Isolde dragen ze een geheim mee, en Sara Shepard laat dat langzaam uitlekken in een vlot, smeuiig verhaal.
Na Josephine Donkers ben je benieuwd hoe ver vriendinnen voor elkaar gaan; Mirjam Mous geeft het antwoord met twee meiden die weinig gemeen hebben behalve elkaar. Iets griezeliger van toon, even kort en met dezelfde vraag wie wat op zijn geweten heeft.
Een korte voorgeschiedenis bij de Moordgids-boeken van Holly Jackson, met een moordspel als uitgangspunt. Net als De laatste uren van Josephine Donkers is het kort genoeg om in een avond uit te lezen, met een echte puzzel.
Gedeeld: snel tempo, toegankelijk en wie-heeft-het-gedaan
De tweeling Anne en Emma lijkt uiterlijk op elkaar maar verschilt vanbinnen enorm. Mariette Middelbeek schrijft voor dezelfde lezers als Bakhuis: een zomerse setting aan zee en meiden die niet alles van elkaar weten.
Nog een Bakhuis, maar dan rond een illegaal spel: de Afrekening, waarin Jasmijn en haar vriendinnen meedoen. Minder speurwerk dan bij Josephine Donkers, meer gevolgen van een keuze, in dezelfde vlotte stijl.
Bij Bakhuis is het een Spaanse klif, bij Maren Stoffels een cruiseschip: een vakantieplek die geen vakantie blijkt. Korte zinnen, weinig personages en een sfeer die steeds benauwder wordt, ideaal na Josephine Donkers.
Bakhuis telt terug naar een dood die al gebeurd is, Evert Hartman telt vooruit naar een dood die nog moet komen. Een oudere Nederlandse jeugdthriller met dezelfde helderheid: weinig omwegen, een duidelijke klok en een jongen die wil weten waarom.