Foster en Tate krijgen in De dysasters een gave die ze nog niet beheersen; hier zoeken twee broers net zo onzeker hun weg tussen krachten en verwachtingen. Beide boeken wisselen van verteller, al is de toon bij Silvera wat ernstiger.
Ook bij Jennifer Lynn Barnes krijgen gewone tieners van de ene op de andere dag krachten en moeten ze zelf uitvogelen wat ze ermee moeten. Luchtiger en meer een vriendinnenverhaal dan het duo Foster en Tate, met dezelfde vlotte vaart.
Wie in De dysasters wantrouwig werd van een wetenschapper die zijn eigen kind bestudeert, vindt hier een moeder met een biotechbedrijf en een dochter in haar lab. Grant en Applegate schrijven korter en droger, maar de vraag wie je kunt vertrouwen is dezelfde.
Gedeeld: toegankelijk, meerdere vertellers en snel tempo
Een meisje dat anders is dan de rest en daar liever niet mee te koop loopt: dat verbindt Foster met de monteur uit dit boek. Meyer bouwt er een hele sciencefictionwereld omheen, met hetzelfde toegankelijke tempo en een voorzichtige romance.
Gedeeld: toegankelijk, snel tempo en meerdere vertellers
Foster praat met planten, Liv Silber dwaalt 's nachts door vreemde dromen: twee meiden die merken dat hun gave meer is dan een gek trekje. Kerstin Gier schrijft met meer humor en een Londense sfeer, en de spanning blijft net zo licht verteerbaar.
Ook bij Clare zet één nacht alles op zijn kop en blijkt een gewone tiener deel van een verborgen wereld. Meer demonen en zwaarden dan bij Foster en Tate, maar dezelfde mix van actie, vriendschap en een romance die langzaam opbloeit.
Geen superkrachten, wel een klein Amerikaans stadje en tieners die zichzelf tot het uiterste drijven. Lauren Oliver mist het fantasy-element van De dysasters, maar wie vooral van de vaart en de wisselende vertellers hield, zit hier goed.
Net als in De dysasters ontdekt een tiener dat magie veel dichterbij zit dan gedacht, al is de gids hier een sarcastisch skelet. Landy schrijft nog sneller en grappiger, met meer actie en een flinke scheut droge humor.
Twee hoofdpersonen die om beurten vertellen en elkaar eerst niet uitstaan, net als Foster en Tate. Rowell speelt met het verhaal van de uitverkoren held op een tovenaarsschool en geeft de romance meer ruimte, maar de grappige toon past goed.
Gedeeld: toegankelijk, meerdere vertellers en spanning
Susannah ziet geesten waar anderen niets zien, zoals Foster dingen opvangt die planten haar vertellen. Meg Cabot maakt er een luchtig spookverhaal van met een vleugje romantiek, fijn als je de humor van de Casts het leukst vond.
Na De dysasters iets zonder magie maar met evenveel vaart: Barnes laat haar personages strijden in een wedstrijd vol puzzels en geheimen. Minder superkracht, meer raadsels, met dezelfde korte, snelle hoofdstukken.
Ook bij Stroud ligt het gevaar op de schouders van tieners, omdat volwassenen het simpelweg niet aankunnen. Lockwood en zijn team zijn griezeliger en droger dan Foster en Tate, maar het plezier van samenwerken onder druk is hetzelfde.