Bailey en haar vriendinnen raken met een tijdelijke tattoo verzeild in iets magisch, en bij Kerstin Gier belandt Liv via haar dromen in een even vreemd spel. Grappig, vlot en met een groep vrienden die elkaar nodig hebben.
Tattoo mengt humor met magie en een dreiging die steeds dichterbij komt, precies de mix van Derek Landy. Stephanie krijgt geen tattoo maar een levend skelet als partner; jonger van toon dan Barnes, met net zo snelle dialogen.
Een meisje met een gave waar ze niet om vroeg en een nieuwe school erbij: wie Bailey volgde, voelt zich bij Meg Cabot meteen thuis. Susannah ziet geesten in plaats van dat ze toverkracht heeft, en heeft net zo'n droge humor.
Bailey en haar vriendinnen staan er zonder hulp van ouders voor, en het team van Lockwood & Co. evenmin. Stroud schrijft Engelser en griezeliger dan Barnes, met spookjacht in plaats van tattoomagie, maar met dezelfde vriendschap die alles draagt.
Nog een Jennifer Lynn Barnes, nu over een meisje dat op een nieuwe school belandt waar de populaire groep de toon zet. Dezelfde mix van schoolleven, vriendinnen en iets bovennatuurlijks als in Tattoo.
Bailey en haar vriendinnen krijgen ineens krachten en moeten leren wat ze ermee kunnen; Adam Silvera doet dat met twee broers in New York die fan zijn van superhelden. Actievoller dan Tattoo, met dezelfde vraag wat een gave met je vriendschappen doet.
Tattoo draait om vriendinnen die elkaar beschermen, en Richelle Mead maakt daar een hele reeks van: Rose is opgeleid om haar beste vriendin te verdedigen. Iets donkerder en romantischer dan Barnes, net zo snel gelezen.
Tattoos spelen ook bij Cassandra Clare een rol: Clary ziet in een club getatoeëerde tieners die niemand anders ziet. Groter en romantischer opgezet dan Barnes, met een verborgen magische wereld vlak naast het gewone leven.
Bailey ontdekt dat er onder het gewone schoolleven een gevaarlijke magische laag ligt, en bij Becca Fitzpatrick ontdekt Nora dat ook. Meer liefde en minder vriendinnenhumor dan Tattoo, met dezelfde spanning rond iemand die meer weet dan hij zegt.
Bij Tattoo begint alles met een onschuldig grapje, en Darren Shan opent zijn reeks net zo: een stiekem uitje verandert alles. Enger en duisterder dan Barnes, maar even vlot geschreven.
Wie de snelle humor van Tattoo leuk vond, kan bij Eoin Colfer terecht: een twaalfjarig misdaadgenie neemt het op tegen feeën. Geen vriendinnengroep, wel een even brutale toon en magie die met technologie botst.