van Simon Carmiggelt
Kenmerkend: korte hoofdstukken, met humor en toegankelijk.
Simon Carmiggelt
Waarom deze past
De avond valt toont de Carmiggelt van rond 1980; Ik mag niet mopperen & Elke ochtend opstaan gaat terug naar 1972 en 1973, toen hij op het hoogtepunt van zijn roem stond. Iets levendiger en minder bedaagd, met dezelfde puntige humor.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en literair
Godfried Bomans
Waarom deze past
Een ouder wordende man die met droge humor terugkijkt: dat is Carmiggelt in deze late bundels en Bomans in Zomers van toen. Twee tijdgenoten, de een laconieker, de ander plechtiger.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Waar de late Carmiggelt bedaard en weemoedig schrijft, schiet Erwin Mortier alle kanten op, van een melancholische klokkenmaker tot tuinkabouters. Literairder en wilder, maar ook hier een schrijver die het kleine serieus neemt.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en literair
Herman Pieter de Boer
Waarom deze past
Herman Pieter de Boer debuteerde in 1973, toen Carmiggelt al een instituut was, en schreef zijn eerste bundel na een verhuizing naar Giethoorn. Zonderlinge verhalen met de mildheid die ook in De avond valt zit.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Rond 1980 schreef Carmiggelt nog maar een paar stukjes per week, alsof hij zelf een beetje met pensioen ging. Het personage van Wim de Bie leeft precies dat leven van rust en kleine ergernis, alleen nog wat zonderlinger.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Martin Bril
Waarom deze past
De avond valt is herfst, Rokjesdag is lente: de late Carmiggelt en Martin Bril schrijven in dezelfde korte vorm over twee kanten van het leven. Bril is jonger en vrolijker, Carmiggelt wijzer en weemoediger.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Welverdiende onrust is een titel die ook boven Van Kootens bundel had kunnen staan. Ook hij schrijft als man op leeftijd, maar speelser met woorden en met een paar verzen tussen het proza.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Een ouder wordende man voor wie de wereld steeds vreemder wordt, en bij Verbogt een verteller die op straat en bij loketten tegen de werkelijkheid botst. Lichtvoetiger dan De avond valt, met dezelfde vriendelijke verbazing.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Carmiggelt kijkt op leeftijd met milde spot naar de wereld; Koch kijkt in De weg kwijt met heel wat minder mildheid naar zijn tijdgenoten. Zeven bekentenissen, scherper en jonger, voor wie de humor van de late Kronkel ook wat bijtender aankan.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
De quasi-bedaagde toon van de late Carmiggelt hoor je terug bij Sylvia Witteman, die tien jaar lang huiselijk ongemak beschreef in Libelle. Even droog en net zo zelfspottend.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
