Evie ziet bij elke zoen meteen hoe een relatie gaat eindigen en gelooft dus niet meer in de liefde. Wilma Geldof schrijft over een jongen die meisjes versieren als een spel ziet, en laat net als Yoon zien hoe cynisch je naar liefde kunt kijken en wat dat met je doet.
Sinds Evie bij elke kus het einde van een relatie voorziet, houdt ze jongens op afstand. Lockhart heeft met Ruby Oliver een al even analytische hoofdpersoon die haar liefdesleven in lijstjes probeert te vangen. Grappig, slim en vol zelfspot.
Yoon geeft Evie een gave die van liefde iets angstigs maakt. Bij Kinsella is de angst echter en groter: een veertienjarige die zich achter donkere glazen verstopt. Toch blijft de toon licht en grappig, net als in Dansen voor beginners.
Evie gelooft dat elke liefde vroeg of laat stukgaat. Hazel weet dat haar tijd beperkt is en durft toch iemand toe te laten. John Green zet daarmee precies de vraag centraal waar Evie mee worstelt: is liefde het waard als je weet dat het pijn gaat doen?
Evie wil niets meer met de liefde te maken hebben, en toch komt er iemand op haar pad. Hans Kuyper schrijft een eigentijdse liefdesgeschiedenis over een meisje dat na een verhuizing van Rotterdam naar Amsterdam haar mannetje staat. Luchtig, met humor en vaart.
Wat als je bij elke verliefdheid al wist hoe die afloopt? Evie wel, en ze ziet er weinig goeds in. Wilma Geldof laat een veertienjarige zanger ineens het mooiste meisje van school veroveren, en volgt wat er daarna gebeurt.
Evie gelooft niet in de liefde, Natasha niet in het lot: allebei nuchtere meiden die door een jongen aan het twijfelen worden gebracht. Nicola Yoon wisselt hier tussen twee vertellers tijdens één dag in New York.
Na Evie en haar vreemde gave volg je in Yoons debuut een meisje dat haar huis nooit uit mag en via haar computer kennismaakt met de buurjongen. Net zo romantisch, iets kwetsbaarder, en met dezelfde korte hoofdstukken.