De Dood die met een valse baard cadeautjes rondbrengt, of een engel en een demon die de Apocalyps liever afblazen: beide boeken laten bovennatuurlijke figuren menselijker doen dan de mensen zelf. Met Gaiman geschreven, even grappig en net zo vol personages.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers en spanning
Sapkowski neemt sprookjes als Sneeuwwitje en Belle en het Beest en laat zien hoe grimmig ze eigenlijk zijn, zoals Pratchett dat doet met de Berevaar en de Tandenfee. Geralt is minder grappig dan de Dood, maar de ironie is verwant.
Berevaar laat zien wat er achter feestdagen en kindersprookjes schuilgaat; Niemandsland doet dat met de Londense metro en oude straatnamen. Gaiman is net zo grappig als Pratchett, met een vleugje dreiging dat past bij het duistere randje van Berewaak.
Ook bij Gemmell hangt het voortbestaan van de wereld aan een dunne draad, en moet een handvol onwaarschijnlijke helden het redden. Minder humor dan Berevaar, wel dezelfde spanning en een verhaal dat vanuit veel kanten verteld wordt.
Gedeeld: meerdere vertellers, epische wereld en spanning
In Berevaar volg je om beurten de Dood, zijn kleindochter en een stel tovenaars; Abercrombie wisselt net zo tussen een kreupele ondervrager, een Noordman en een verwende edelman. Zijn humor is bitterder en zijn wereld bloediger, maar het spel met perspectief is vergelijkbaar.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers en epische wereld
Een magische boom die de demonen buiten de wereld houdt, is aan het sterven, en daarmee hangt alles aan een draadje, zoals de zon in Berevaar pas opkomt als iemand gelooft. Brooks vertelt het als serieuze zoektocht, vanuit meerdere personages.
Gedeeld: meerdere vertellers, epische wereld en spanning
Berevaar vraagt wat er gebeurt als niemand meer gelooft; in Fionavar ontdekken studenten uit Toronto dat de sagen die ze kennen gewoon waar zijn. Kay is plechtiger en zwaarder van toon, maar ook hij verdeelt de spanning over een hele groep.
Gedeeld: meerdere vertellers, epische wereld en spanning
In een land waar het as regent en elke nacht mist hangt, draait veel om wat mensen geloven over hun onsterfelijke heerser. Sanderson is minder grappig dan Pratchett, maar ook hij laat zien hoe macht op geloof rust.
Gedeeld: meerdere vertellers, epische wereld en spanning
In Sidian regeren Helden die ooit de demonen verdreven, maar hun bewind is een schrikbewind geworden. Schaap kijkt net als Pratchett kritisch naar de verhalen die een samenleving over haar helden vertelt, met een droge ondertoon.
Gedeeld: meerdere vertellers, epische wereld en met humor
Een maan die de schedel van een dode god is: Teng heeft dezelfde lol in een vreemd, mythisch wereldbeeld als Pratchett met zijn schijf op olifanten. Spannender en duisterder, in een oceaanwereld vol monsters.
Akhran de Zwerver is een woestijngod die zich hoogstpersoonlijk met zijn volgelingen bemoeit. Net als in Berevaar gaat het om goden die mensen nodig hebben, met humor in de ruzies tussen twee stammen.
Gedeeld: meerdere vertellers, epische wereld en met humor
Garion groeit op met verhalen over goden en tovenaars en ontdekt dat die niet zomaar sprookjes zijn. Eddings schrijft luchtiger fantasy met veel humor, een prettige keuze na de mythologie van Berevaar.