In Apotheose ligt het geheim letterlijk onder de verf van een Rembrandt, en dat had Gabriel Allon graag zelf ontdekt. Silva's restaurateur-spion jaagt in dit elfde deel, los te lezen, op terroristen, maar zijn blik op oude doeken geeft hetzelfde genoegen.
Ook in dit derde Cotton Malone-boek, los te volgen, wordt de kunstwereld een slagveld, met Europese musea als doelwit. Steve Berry schrijft net zo vlot als Windmeijer en mengt eveneens oude geschiedenis met een moderne dader.
Van Rembrandt in Apotheose naar Vermeer in Delft: Windmeijer houdt van de Gouden Eeuw als vindplaats voor geheimen. Hier zonder Simon Ryevaar, met een geschiedenisdocent als speurder en doeken die van de muur verdwijnen.
Paulus speelt ook een hoofdrol in dit boek uit Windmeijers Leidse trilogie, waarin onder de stad iets opduikt dat de vroege kerk in een ander licht zet. Wie na de Ryevaar-boeken nog niet klaar is met apostelen en Leidse geleerden, kan hier verder.
Een losse Cotton Malone (deel 11) met dezelfde opzet als Apotheose: een vergeten stuk geschiedenis dat in het heden levensgevaarlijk wordt, en een eenzame tegenstander op weg naar zijn doel. Amerikaanser en politieker dan Windmeijer.
Baldacci begint, net als Apotheose, bij een man die een oud geheim met zich meedraagt dat machtige mensen liever begraven houden. Geen kunst of kerk, wel een militaire doofpot en hetzelfde tempo.
Wie in Apotheose meeging met een speurtocht naar een verborgen waarheid, vindt bij Koontz een journalist die niet kan accepteren wat hem over een ramp is verteld. Meer emotie en een vleugje bovennatuur, maar dezelfde jacht op wat er echt gebeurde.
Net als Apotheose draait dit boek van Julia Navarro om een relikwie uit de vroege kerk en mensen die er alles voor overhebben. Navarro neemt meer tijd en springt terug tot in de eerste eeuwen, maar wie de mix van geloof en misdaad bij Windmeijer goed vindt, zit hier goed.
Daniel Silva brengt zijn spion in dit zestiende deel, los te lezen, ook naar Nederland, wat het extra herkenbaar maakt voor wie Windmeijers Leiden kent. Minder kunstgeschiedenis dan Apotheose, meer jacht op een terreurnetwerk, en even snel.
Simon Ryevaar zoekt een perkament over Paulus, bij Eco sterven monniken rond een verboden boek in de kloosterbibliotheek: in beide verhalen is een oude tekst de reden voor moord. Eco is trager en dieper, maar dit is de stamvader van zulke thrillers.