Wrok die jarenlang groeit tot een plan: dat drijft Charlotte in Als padden schreeuwen, en ook de hoofdpersoon van Het smelt. Lize Spit is literairder en rauwer, maar de beklemming van wraak die zich langzaam opbouwt is dezelfde.
Bij Theorin keert iemand terug om af te rekenen met wat hem lang geleden is aangedaan, en ook Charlotte koestert haar wrok tot die een plan wordt. Johan Theorin schrijft sfeervoller, met een Zweeds eiland als decor.
Als padden schreeuwen laat je meekijken in het hoofd van iemand die op wraak zint, en Mankell doet dat in De vijfde vrouw ook. Wallander heeft net als Vegter in het begin weinig door, wat de spanning alleen maar verhoogt.
Dennis Lehane laat net als Dijkzeul zien hoe een oud trauma uitmondt in een daad van wraak. Mystic river is langer en grimmiger, maar draait net zo om schuld, rouw en wat mensen elkaar aandoen.
Een vrouw die vol wrok een plan smeedt, of iemand die een schrijver jarenlang in de gaten houdt: Herman Koch en Dijkzeul schrijven allebei over obsessie. Geachte heer M. is ironischer en literairder.
Charlotte overleefde dagen hulpeloos op de vloer, Flora Dane een veel langere gevangenschap. Lisa Gardner laat net als Dijkzeul zien wat zo'n ervaring met iemand doet, met meer actie en een politieonderzoek eromheen.
Karin Fossum kijkt in Nachtloper net zo diep in een eenzaam, verwrongen hoofd als Dijkzeul bij Charlotte. Rustig, verontrustend en veel meer psychologie dan politiewerk.
Gedeeld: politieonderzoek, psychologisch en spanning
Ook in Witte raaf groeit een obsessie in stilte, tot het te laat is om nog in te grijpen. Bram Dehouck schrijft kort en beklemmend, en net als bij Dijkzeul kijk je mee met iemand die je niet wilt begrijpen maar toch volgt.
Alexander Blix nam het recht in eigen hand, en ook Charlotte kan wat haar overkwam niet laten rusten. Horst en Enger schrijven sneller en harder, maar wraak als drijfveer is dezelfde. Lees de Blix en Ramm-boeken bij voorkeur op volgorde.
Elizabeth George laat net als Dijkzeul zien hoe een leven ontspoort door verwaarlozing en eenzaamheid. Een onafwendbaar einde is lang, aangrijpend en psychologisch, met de politie op de achtergrond.
Yrsa Sigurðardóttir combineert net als Dijkzeul een politieonderzoek met een dader die zijn eigen redenen heeft. Lava is IJslands, kil en duister, en de spanning stijgt net zo langzaam.
Als padden schreeuwen draait om een vermissing die eerst niemand serieus neemt, en Guido Eekhaut maakt van verdwenen vrouwen het hart van zijn boek. Beklemmend, traag opbouwend en met een sombere stad als decor.