Ook van Mhairi McFarlane en ook een weerzien met iemand van school die je niet herkent: Anna gaat naar de reünie van haar oude pestkoppen. Het speelt net zo met oude wonden en een man uit het verleden, en is grappig waar het pijn doet.
Addie zit uren in een volle auto met de ex die ze al jaren ontloopt, op weg naar een bruiloft in Schotland. Dezelfde mix van tweede kans en ongemakkelijke Britse humor, met hoofdstukken die terugspringen naar de zomer waarin het begon.
Harriet en Wyn doen een week lang tegenover hun vrienden alsof alles nog goed is tussen hen. Zoals Georgina en Lucas dragen ze iets onuitgesprokens uit het verleden mee; het boek verspringt tussen toen en nu, met dezelfde weemoedige ondertoon.
Lexi mist drie jaar geheugen en moet uitzoeken wie de mensen om haar heen zijn. Het omgekeerde van Georgina's probleem, waar zij alles onthoudt en hij niets lijkt te weten. Sophie Kinsella is wat kluchtiger, met meer kantoorhumor.
Tiffy moet na een rotbreuk snel ergens wonen en deelt een flat met een nachtverpleger die ze nooit ziet. Onder de grappen zit, net als bij Georgina, een vrouw die langzaam beseft hoe klein haar vorige relatie haar hield.
Laurie wordt na achttien jaar verlaten en komt haar ex elke dag tegen op kantoor. McFarlane schrijft hier met dezelfde droge toon over opnieuw beginnen, en de collega met wie ze vastzit in een lift is net zo moeilijk te peilen als Lucas.
Poppy verliest tien dagen voor haar bruiloft een antieke ring en vindt een telefoon die van een ander blijkt. Een vreemde man, veel gênante berichten en een Londense setting: lichter van toon dan Vergeet me niet, met dezelfde Britse humor.
Ook een vrouw die vastzit in een baan waar ze niet meer gelukkig van wordt en dan met een nieuwe collega moet samenwerken. Christina Lauren is wat brutaler en Amerikaanser dan Mhairi McFarlane, met een huwelijk op televisie als achtergrond.
Twee vrienden die al twee jaar niet meer praten na iets wat misging, en één laatste reis samen. Ook hier draait het om wat er destijds gebeurde en of dat te herstellen valt, met hoofdstukken die tussen vroeger en nu springen.
Rachel is al sinds haar studie stil verliefd op een man die nu met haar beste vriendin gaat trouwen. Ze worstelt, net als Georgina, met gevoelens die ze lang heeft weggestopt; wel een moreel lastiger verhaal over trouw en vriendschap.
Callie wacht al jaren op Mark, haar ex en baas, tot hij zich met een ander verlooft. Wie Georgina's rampzalige dag met plezier volgde, herkent Callie's dapper-vrolijke pogingen om opnieuw te beginnen, in een klein Amerikaans stadje.
Florence keert na de dood van haar vader terug naar het uitvaartbedrijf van de familie en het dorp waar ze opgroeide. Terug naar huis, oud zeer en veel humor: dat deelt het met Vergeet me niet, al speelt hier ook een geest mee.