Net als in Roofdier gaat het om een dader die zijn slachtoffers martelt en lang uit beeld blijft. Bij McDermid kruip je via profiler Tony Hill in het hoofd van de moordenaar in Bradfield, waar Cornwell je vooral langs het sporenonderzoek leidt.
Wie Scarpetta volgt langs gruwelijke sporen, vindt in Rizzoli een even taaie hoofdpersoon. Gerritsen laat je een broeierige Bostonse zomer doormaken met overvallen op echtparen, verteld vanuit meer dan één kant, net zo duister als Roofdier.
Roofdier liet je schrikken van wat een onzichtbare dader aanricht? Dan is dit debuut van Mo Hayder de volgende stap, met de gekwelde inspecteur Jack Caffery in plaats van een patholoog. Rauwer en minder technisch dan Cornwell, maar even gruwelijk precies.
Lincoln Rhyme leest een plaats delict net zo nauwgezet als Scarpetta een lichaam. In New York laat een ontvoerder steeds raadselachtige aanwijzingen achter, en het tempo ligt hoger dan in Roofdier, met een klok die genadeloos doortikt.
Slaughter schrijft net zo ongenadig als Cornwell in Roofdier: een zwaar toegetakelde vrouw op een landweg buiten Atlanta opent een zaak die steeds grimmiger wordt. Will Trent en Sara Linton vormen een duo dat goed past naast Scarpetta en haar team.
Tom Thorne jaagt in Londen op een moordenaar wiens spoor begint bij een gewurgde lerares die op Euston Station werd gezien. Minder forensisch laboratorium dan bij Cornwell, meer straatwerk, maar met dezelfde grimmige ernst als Roofdier.
Een latere Tony Hill-roman voor wie na Roofdier nog een profiler en een rechercheur samen wil zien zoeken. Hier gaat het om vermoorde tieners, en McDermid bouwt de spanning op uit kleine sporen die pas laat in elkaar passen.
Lisa Jackson bouwt haar verhaal rond Abby Chastain, die al twintig jaar vreest dat ze gek wordt zoals haar moeder. Waar Roofdier steunt op forensisch werk, speelt hier de psychologie van een bedreigde vrouw de hoofdrol.
Kurt Wallander jaagt in een Zweedse zomer op een dader die meerdere slachtoffers maakt, en het boek begint met een tienermeisje dat zich in een koolzaadveld in brand steekt. Trager en somberder dan Roofdier, met net zoveel aandacht voor het politiewerk.
Ook Harry Hole staat in Oslo tegenover een reeks moorden, dit keer op politiemensen. Nesbø wisselt net als Cornwell in Roofdier tussen meerdere vertellers, en de sfeer is minstens zo zwart, met een groter netwerk van verdachten eromheen.
Een moordenaar die met gif tatoeages zet: Deaver kiest net zo graag een bizarre werkwijze als Cornwell. Rhyme en Amelia Sachs ontleden de sporen vanuit New York, en net als in Roofdier zit de spanning in het forensische speurwerk.
Na een vreemd ongeluk in Wyoming ligt er iets gruwelijks in een kofferbak, en rechercheur Robert Hunter krijgt de zaak. Chris Carter schrijft explicieter en sneller dan Cornwell, maar wie de harde kant van Roofdier aankon, zit hier goed.