Na de treinrit langs acht haltes is dit het andere reisboek van Arikawa: nu rijd je dwars door Japan mee en vertelt een eigenwijze kat het verhaal. Dezelfde lichte toon, met af en toe een brok in je keel.
Wie in Het volgende station hield van korte Japanse verhalen die elk om één mens draaien, vindt hier hetzelfde ritme. In plaats van een trein is het een café in het noorden van Japan, en elk hoofdstuk brengt een nieuwe gast met een gemis.
Gedeeld: meerdere vertellers, toegankelijk en knus
Net als Arikawa laat Kawaguchi een vaste plek het werk doen: waar bij haar de wagon steeds nieuwe reizigers oplevert, is het hier één stoel in een Tokiose koffiezaak. Rustig verteld, warm en een tikje weemoedig.
Gedeeld: toegankelijk, meerdere vertellers en knus
Ook Backman sluit een handvol vreemden op in één kleine ruimte en laat ze elkaar noodgedwongen leren kennen. Waar Arikawa het bij een treinrit houdt, wordt het hier een gijzeling vol misverstanden, met dezelfde mild spottende blik op mensen.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers en toegankelijk
Binchy doet met een Dublinse straat wat Arikawa met een spoorlijn doet: elk huis levert een eigen verhaaltje op, en samen vormen ze een buurt. Korte stukken voor wie graag in kleine porties leest, net als tussen twee stations.
Gedeeld: meerdere vertellers, toegankelijk en knus
Een bundel voor wie van Het volgende station vooral de losse portretjes onthield. Binchy schrijft over gewone Ierse mensen op een keerpunt, met humor en zonder het drama op te blazen; elk verhaal is in één zit uit.
Gedeeld: meerdere vertellers, toegankelijk en met humor
Grimaldi heeft dezelfde mix van lachen en slikken als Arikawa, maar dan in Frankrijk en met één gezin in plaats van een wagon vol reizigers. Een moeder en twee dochters gaan samen op reis, met een hoofdstuk per stem.
Britt-Marie zou in Arikawa's trein precies de passagier zijn die eerst de stoel afveegt. Backman geeft zo'n stijve, eigenzinnige vrouw een heel boek en laat een dorp haar langzaam ontdooien, met dezelfde droge humor.
Arikawa laat je eenzame mensen in een paar bladzijden doorzien; Honeyman neemt er een heel boek voor. Eleanor is vreemd, grappig zonder het te weten en erg alleen, en ook hier zet een kleine vriendelijkheid van een vreemde iets in beweging.
Hornby schrijft net zo licht als Arikawa over mensen die elkaar eigenlijk niet zochten. Een vrijgezel en een buitenbeentje raken aan elkaar vast, en de humor zit vooral in hoe onhandig ze dat allebei aanpakken.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en meerdere vertellers
Waar Het volgende station liefdesverdriet en rouw in een paar haltes afhandelt, krijgt het hier een heel jaar. Gayle schrijft over een vader die na een verlies alles moet herleren, warm en met meer humor dan je zou verwachten.
Ook Wodehouse vertelt in losse, korte verhalen die je tussendoor uitleest, door iemand die alles vanaf de zijlijn bekijkt. Engelser en gekker dan Arikawa, maar met hetzelfde plezier in kleine menselijke dwaasheid.