Er komt iets nieuws in huis, alleen is het hier een gansje uit een verlaten ei. Net als Teun ontdekt Klaar wat het betekent als het gezin er iemand bij krijgt. Heesen schrijft voor wat oudere kinderen, met dezelfde zachte toon.
Teun redeneert als een echte kleuter over een gezin dat groter wordt, en die serieuze kinderblik vind je ook bij deze peuter die het hele sinterklaasfeest naspeelt met een knuffelvarken. Gezellig om rond december voor te lezen.
Kleine Ezel wil alles zelf: op de po, zich aankleden, eten. Teun denkt na over een groter huis, Ezel over groot worden. Kromhout schrijft net zo herkenbaar voor peuters en kleuters, met een hoofdpersoon die zijn eigen logica volgt.
Aftellen tot er iets bijzonders gebeurt: Teun naar zijn zusje, dit meisje naar haar feestje met een lange tekening vol wensen. Kromhout maakt van dat ongeduld een lief prentenboek dat goed naast dat van Hans Kuyper past.
Nog een Hans Kuyper voor de kleinsten: een katje dat voor het eerst naar buiten mag. Waar Teun binnen alles te krap vindt, gaat dit kleintje juist de wijde wereld in. Even kort en even grappig, goed om erachteraan voor te lezen.
Jaimy woont alleen met zijn vader, die af en toe in een dip zit. Erna Sassen schrijft voor oudere kinderen, maar ook hier draait het om een gezin en een kind dat met grappige ernst probeert te snappen wat er thuis gebeurt.
Aap, Kip en Krokodil vinden dat de maan het op een winteravond wel erg koud moet hebben. Dezelfde kinderlogica als bij Teun, die het huis wil laten groeien: zorgzaam, een tikje absurd en heel geschikt om samen te lezen.
Van bolderkar tot plukmachine: bij Boer Boris draait alles om voertuigen. Lichter van onderwerp dan een zusje op komst, maar met dezelfde heldere zinnen en vrolijke toon voor peuters.
Een gezin waarin van alles schuift, verteld door het jongste kind: wat Teun als peuter beleeft, ervaart Samuel een paar jaar later. Van Ranst geeft hem een eigen, grappige stem, geschikt voor kinderen die zelf hoofdstukken lezen.
Visje gaat naar verder en de rest volgt hem de deur uit: bij Anne Provoost wordt het thuis juist leger. Een mooi tegenstuk bij een huis dat te klein wordt, in een poëtisch prentenboek over gezin en ruimte.
Nene mist haar vriend Coppe, die alleen nog oog heeft voor zijn wilde hond. Ook hier verandert er iets in de vertrouwde kring van een kind, en Martha Heesen laat dat net zo voorzichtig zien als Kuyper bij Teun.