Eindstation en Bloedbruiloft draaien allebei om een jonge vrouw die valt voor een man die te mooi lijkt om waar te zijn. Lisa Gardner laat Tess trouwen met een gewilde politieman; dat speelt over jaren, waar Jamies roadtrip in weken voorbijraast.
Jamie stapt bij Fielding in de auto van een man die ze net kent; in Pretty boy is het een nieuwe liefde die net zo snel te dichtbij komt. Ingrid Oonincx schrijft korter en Nederlandser, met hetzelfde ongemak dat steeds een tikje groeit.
Weer Fielding, weer een reis die steeds dreigender wordt: Valerie gaat mee op een kampeertrip met haar ex, hun dochter en zijn nieuwe verloofde. Minder verliefdheid dan in Eindstation, meer ongemak tussen exen in de wildernis.
Nicci French beschrijft net als Fielding hoe snel een vrouw haar oude leven opgeeft voor een man die ze nauwelijks kent. Alice ruilt baan en vriend in Londen in; trager opgebouwd en psychologischer dan de vaart van Eindstation.
Waar Jamie in de val loopt, probeert Rose Daniels er juist uit te komen: na veertien jaar loopt ze weg bij haar man. Stephen King maakt er een gespannen roman van over hoe moeilijk het is om echt los te komen.
Ook in Samen zit een vrouw naast een man van wie ze niet weet wat hij verbergt. Mackenzie zegt ja tegen een gevangene die voor ontvoering is veroordeeld; die twijfel werkt net zo benauwend als de auto waarin Jamie naast Brad zit.
Na Eindstation, waar één impulsieve beslissing alles in gang zet, past De verbouwing goed. Saskia Noort laat een succesvolle vrouw in een paar weken haar grip verliezen op geld, huis en gezin, in korte, rappe scènes.
Dean Koontz laat net als Fielding een gewone vrouw ontdekken dat iemand anders aan de touwtjes trekt. Gamesontwerpster Martie raakt verstrikt rond de therapeut van haar vriendin Susan; vreemder en spookachtiger dan Eindstation.
Wie bij Jamie zag hoe snel een gewoon leven kantelt, krijgt in Lieve mama de gezinsversie daarvan. Esther Verhoef laat een ouderpaar met tieners ervaren hoe hun vertrouwde wereld scheurt, vlot en heel herkenbaar Nederlands.
Webdesigner Marion laat niemand dichtbij, het omgekeerde van Jamie die zich halsoverkop laat meenemen. Hilde Vandermeeren haalt uit die afstand net zoveel spanning als Fielding uit naïef vertrouwen.
Marelle Boersma kiest een kleiner decor: Pien woont met haar dochter in een dorp waar ze er niet bij hoort. Toch deelt het met Eindstation de vlotte schrijfstijl en het gevoel dat iemand anders meer weet dan zij.
René Appel opent met een vakantie in Tunesië die eindigt met een dode vrouw in het zwembad. Net als bij Fielding zit de spanning in wat partners van elkaar weten, alleen is de toon droger en Nederlandser.