De rechtelozen draait om iemand zonder papieren die niemand leek te zien. Ook bij Arne Dahl staat een vluchteling centraal en moet het A-team uitzoeken wie in de samenleving onzichtbaar mag blijven, als groep, waar Rebus liever alleen gaat.
De uitbuiting van mensen zonder rechten, het thema van De rechtelozen, komt in Salto mortale terug in het noorden van Italië. Brunetti is beschaafder dan Rebus, maar de verontwaardiging over wie daar beter van wordt is even groot.
Racisme en wat het met een samenleving doet: dat thema verbindt De rechtelozen met De witte leeuwin, waarin Wallander verstrikt raakt in politiek uit Zuid-Afrika. Mankell is internationaler, Rankin blijft dicht bij de straten van Edinburgh.
In De rechtelozen wijst iedereen naar de buitenstaander; Fossum laat in Wie de wolf vreest zien hoe snel een dorp een verdachte kiest die niet past. Sejer is kalmer dan Rebus, maar net zo wantrouwig tegenover makkelijke antwoorden.
Siobhan die ouders helpt zoeken naar hun dochter, en een stad met twee gezichten: wie dat deel van De rechtelozen raakte, kan verder met IJskoud. Isa Maron schrijft sneller en directer, met Amsterdam als decor.
De rechtelozen laat zien hoe een buurt reageert op een moord die velen liever vergeten. In Midzomernacht draait het om een omstreden vrouw in een kleine Zweedse gemeenschap, met net zoveel wrok onder de oppervlakte.
P.D. James zet in Dodenmis de top en de onderkant van Londen naast elkaar, zoals Rankin dat met Edinburgh doet. Het boek is trager en literairder, maar stelt dezelfde vraag als De rechtelozen: wiens dood telt er echt?
Net als bij Rebus en Siobhan lopen er in Verdronken meerdere onderzoeken naast elkaar die elkaar onverwacht raken. Ohlsson schrijft in kortere hoofdstukken en met meer tempo dan Rankin in De rechtelozen.
Waar De rechtelozen de klassenverschillen van Edinburgh blootlegt, doet Elizabeth George dat met een Engelse kostschool vol privileges. Lynley komt zelf uit die wereld, wat het onderzoek scherper maakt dan je verwacht.
De rechtelozen kijkt naar mensen die door de mazen van het systeem vallen; Anne Holt doet dat in Blinde godin met een dode uit het drugsmilieu van Oslo. Hanne Wilhelmsen is minstens zo eigenzinnig als Rebus.
De skeletten onder de pub in De rechtelozen tonen hoe lang iets verborgen kan blijven. Bij Horst haalt Wisting elk jaar hetzelfde dossier van een vermiste vrouw tevoorschijn, een stil en volhardend onderzoek naar wat de tijd heeft toegedekt.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en langzaam opbouwend