Net als Joanna in De liefdesbrief graaft Josta Bresse in iets wat beter verborgen had kunnen blijven: een gestolen dossier over de vervalsingen van de DDR-top. De DDR in plaats van Londen, met dezelfde mix van oud geheim en dreiging.
Wie bij Riley genoot van een oud geheim dat decennia later bovenkomt, vindt bij Niewierra hetzelfde in de Franse Pyreneeën, waar Nina het verleden van haar vermoorde moeder uitspit. Het verleden weegt hier zwaarder en de toon is somberder, maar de spanning bouwt even geduldig op.
Een kleinzoon die in de geschiedenis van een beroemde voorouder duikt: dat ken je uit De liefdesbrief, en Akoenin maakt er een speurtocht door Rusland van. Meer avontuur en ironie, minder romantiek.
Sandra Brown laat net als Riley een vrouw terugkeren naar een geschiedenis die anderen liever toedekken, met een man naast haar met wie het flink botst. Amerikaans, zuidelijk en een stuk rauwer dan het Londen van De liefdesbrief.
Een jonge vrouw die zich losmaakt van een dominante moeder, een familie met verzwegen kanten en een flinke dosis romantiek: dezelfde ingrediënten als bij Riley. Montefiore geeft er minder dreiging en meer Ierse sfeer bij.
Gedeeld: familiegeheim, romantisch en toegankelijk
Karen Swan schrijft in dezelfde vlotte toon als Riley, met een studente kunstgeschiedenis in Kopenhagen die eigenlijk klaar is met de liefde. De romantiek speelt een grotere rol dan in De liefdesbrief, de dreiging een kleinere.
Gedeeld: familiegeheim, romantisch en toegankelijk
Ook bij Krentz ligt de sleutel in iets wat jaren geleden gebeurde: een redding als tiener en een jongen die daarna spoorloos bleef. Romantiek en dreiging lopen even soepel door elkaar als in De liefdesbrief.
Grace Elland vindt haar baas dood en weet daarna niet meer wie ze kan vertrouwen; die onrust ken je van Joanna, die na één brief overal tegenstanders ziet. Krentz houdt het luchtiger en zet de liefdesgeschiedenis sterker in het midden.
Dick Francis combineert, net als Riley, een rijke Britse familie met een geheim en een hoofdpersoon die zijn naam moet zuiveren. Paardenrennen in plaats van theater, en een droge ik-verteller die het tempo hoog houdt.
Glamour, rijkdom en een prinses met een verleden: Nora Roberts speelt met dezelfde ingrediënten als De liefdesbrief. Achter het imago van een verwende diva zit een plan, en spanning en romantiek houden elkaar netjes in evenwicht.
Mary Higgins Clark bouwt net als Riley haar spanning op rond iets wat lang geleden in een gezin gebeurde. Korte hoofdstukken, een vrouw die het verleden niet kan laten rusten en een vlot tempo maken het een logische volgende stap.
Waar Riley een brief laat terugwijzen naar zeventig jaar stilte, gaat het bij Sandra Brown om een overval van twintig jaar terug die nog altijd nawerkt. Meer actie en een Amerikaans decor, met een romantische lijn die net zo belangrijk is.