van Simon Carmiggelt
Kenmerkend: korte hoofdstukken, met humor en toegankelijk.
Simon Carmiggelt
Waarom deze past
In Alle kroegverhalen zit Carmiggelt aan de tap en luistert hij naar anderen; in Brood voor de vogeltjes & Slenteren kijkt hij vooral naar zichzelf. Twee kanten van dezelfde schrijver, de ene luisterend, de andere beschouwend.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Martin Bril
Waarom deze past
Carmiggelt noteert wat drinkers aan de bar zeggen, Bril wat hij op de eerste warme lentedag op straat ziet. Twee waarnemers die nooit oordelen, al is Bril zonniger en de kroeg van Carmiggelt donkerder.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
De drinkers die bij Carmiggelt vergetelheid zoeken, hebben iets van meneer Foppe, de eenzaamheidsgenieter van Wim de Bie. Meer monoloog dan cafégesprek, maar dezelfde tragikomische mens.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Kroegverhalen zijn kleine nederlagen, verteld met een glas in de hand; bij Verbogt lijden zijn figuren hun nederlagen op straat en bij het loket. Lichter en vriendelijker dan Carmiggelt aan de tap.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Aan Carmiggelts tap vertellen vrolijke borrelaars sterke verhalen, en Herman Pieter de Boer schrijft die verhalen gewoon uit, hoe onwaarschijnlijk ook. Minder melancholie dan in de kroeg, meer fantasie, in een bundel om lang mee te doen.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Carmiggelt bundelde hier zijn complete kroegwerk; Van Kooten koos voor De tachtigjarige vrede tachtig verhalen uit al zijn bundels. Twee kennismakingen in één band, de ene met de café-Kronkel, de andere met de taalgrappen van Van Kooten.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Aan de tap hoor je monologen en dialogen, en die vormen gebruikt Wim de Bie ook in Schoftentuig. Satirischer en minder weemoedig, maar met hetzelfde oor voor hoe mensen echt praten.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Godfried Bomans
Waarom deze past
Het café van Carmiggelt is inmiddels zelf een verdwenen wereld, en Bomans schrijft over precies zo'n voorbije tijd. Weemoediger, met minder drank en meer herinnering.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Wie na de kroeg naar huis gaat, komt bij Sylvia Witteman terecht: haar Libelle-columns gaan over het huiselijk leven dat Carmiggelts drinkers juist ontvluchten. Een vrolijke tegenhanger in hetzelfde korte formaat.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Waarom deze past
Koch laat in De weg kwijt zeven figuren biechten alsof ze bij een kastelein hun hart luchten. Gemener dan de kroegverhalen, met hetzelfde plezier in de mens die zich vergist.
Gedeeld: met humor, korte hoofdstukken en toegankelijk
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
