Kroondomein

Zwagermans eerste verhalenbundel loopt sterk uiteen: een jonge onderwijzeres die een hekel heeft aan haar vak, een schrijver die zijn vrouw overdreven bejubelt, en figuren die in de ban zijn van het gesproken en geschreven woord. De toon is ironisch en licht, soms baldadig, in de lijn van zijn debuut De houdgreep.